Jan 14:23

26.07.2025r (wieczorne) Marian - Prawda nowego życia

Chwała Bogu. List do Kolosan 1, 9.10: „Dlatego i my od tego dnia, kiedy to usłyszeliśmy, nie przestajemy się za was modlić i prosić, abyście doszli do pełnego poznania woli Jego we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu,” Czytamy Słowa apostoła, że kiedy on dowiaduje się jak oni miłują się nawzajem, jak są z sobą, to on widzi przyszłość jeszcze dalej, widzi, że tak bardzo wiele jeszcze przed nimi w poznaniu Pana Jezusa Chrystusa. A to poznanie właśnie przemienia się w relacje między braćmi i siostrami. Im więcej my Go znamy, tym bardziej miłujemy się i budujemy nawzajem na dom Boży. Po zgromadzeniu można poznać na ile my poznajmy Pana Jezusa Chrystusa poprzez to, w jaki sposób zachowujemy się wobec siebie, jak ze sobą rozmawiamy, jacy dla siebie jesteśmy w różnych doświadczeniach. Właśnie przez to można poznać czy my poznajemy Pana Jezusa. Bo poznawanie przemienia się w miłowanie, w niesienie pokoju, w prawdomówność, w uczciwe czynienie sobie nawzajem tego wszystkiego, co Pan chce, abyśmy sobie nawzajem czynili.

Apostoł mówi więc: „Abyście doszli do pełnego poznania woli Jego we wszelkiej mądrości i duchowym zrozumieniu, abyście postępowali w sposób godny Pana ku zupełnemu jego upodobaniu, wydając owoc w każdym dobrym uczynku i wzrastając w poznawaniu Boga,” Nieustanny więc rozwój, wzrost, dojrzewanie. Nie ma tu miejsca na stagnację, na jakieś zatrzymywania. Tu nie ma tak, że jest pora wzrostu, pora opadania tego wszystkiego. Nie. To cały czas rośnie wzrostem Bożym, rozwija się. Nie ma znaczenia pogoda, czy to jest wiosna, czy lato, czy zima, czy jesień. Duchowo my cały czas mamy odpowiednią pogodę aby wzrastać, aby rozwijać się. Tak że apostoł widzi wzrost, rozwój i to nie jest w formie, że on oskarża ten zbór w Kolosach, że wy cały czas macie jakoś dziwnie. On widzi, że oni doszli do pewnego punktu, a przed nimi jest jeszcze tyle wspaniałości. Zobaczcie ile przed nami jest wspaniałości, żebyśmy nawzajem miłując się, byli po prostu wobec siebie tacy, jak będziemy w niebie. To jest jakiś sposób dorastania, ale niebo powinno być na ziemi poprzez nasze należenie do Pana Jezusa Chrystusa. Tak jak niebo przyszło do nas w Jezusie Chrystusie; Pan Jezus mówi o tej drabinie, gdzie aniołowie kursują między niebem a ziemią. Kiedy Pan Jezus odszedł do nieba, ta drabina nie przestała istnieć, bo Jego Ciało jest na ziemi. Te ruchy aniołów więc i tak cały czas następują, i to transportowanie z nieba, donoszenie tego, co potrzebne, cały czas funkcjonuje, ponieważ Ciało Chrystusowe jest tu na ziemi.

Kolosan 1,11.12: „utwierdzeni wszelką mocą według potęgi chwały jego ku wszelkiej cierpliwości i wytrwałości, z radością dziękując Ojcu, który was zdolnymi uczynił do uczestniczenia w dziedzictwie świętych w światłości,” Niesamowite, że to On uczynił nas zdolnymi ku temu. „który nas wyrwał z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Syna swego umiłowanego,” Nie żyjemy więc już tyle w Polsce, co w Królestwie Chrystusa Jezusa. To jest nasze prawdziwe Królestwo. W Polsce jesteśmy fizycznie, ale duchowo jesteśmy w Królestwie Jezusa. Nasze obywatelstwo pochodzi z nieba. To jest nasze główne obywatelstwo. Tu na ziemi chwilowo jesteśmy tutaj i mamy polskie dowody, ale ogólnie to jest tylko na ten czas, kiedy jesteśmy tu na ziemi, a tak to mamy niebiańskie pochodzenie i niebiański rodowód, niebiańską ojczyznę, niebiański dom tam, gdzie jest nasz Ojciec. Wszystko mamy w niebie. Dlatego Pan Jezus mówi abyśmy zbierali sobie skarby w niebie. Bądźmy szczęśliwymi ludźmi. To jest niesamowite, że Pan Jezus nieustannie mówi o zmianie myślenia, to znaczy, że Pan mówi: Przestań myśleć jak człowiek, który napotkał na swojej drodze wiele złych rzeczy jak i dobrych. Przestań tak myśleć. Myśl teraz jak Ja – wszystko jest dobre. Dla czystego wszystko jest czyste i wszędzie możesz uczynić dobre rzeczy. Nawet tam, gdzie wydawałoby się, że nikt nie potrafi nic dobrego uczynić, ty możesz. Okazuje się, że mamy świadectwa ludzi, którzy w ten właśnie sposób żyli. Wydawałoby się, że już nic dobrego nie można tam uczynić, a jednak można było uczynić dobro. I ludzie, którzy spotykali takiego człowieka, widzieli, że ten człowiek czyni dobro, nawet dobrym słowem pokrzepiającym, posilającym, wspierającym, modlitwą. I Bóg wysłuchiwał.

Kolosan 1,14-23: „W którym mamy odkupienie, odpuszczenie grzechów.  On jest obrazem Boga niewidzialnego, Pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w Nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy panowania, czy nadziemskie władze, czy zwierzchności; wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone.” Niesamowita prawda. „On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na Nim jest ugruntowane, On także jest Głową Ciała, Kościoła; On jest początkiem, pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy, ponieważ upodobał sobie Bóg, żeby w Nim zamieszkała cała pełnia boskości i żeby przez Niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z Nim dzięki przywróceniu pokoju przez Krew krzyża Jego. I was, którzy niegdyś byliście Mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w Jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed Obliczem Swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem, a której ja, Paweł, zostałem sługą.”

Głównie chodzi właśnie o to myślenie. Wiara to również myślenie. Myśli wiary są inne niż myśli niewiary. Myślenie wiary jest myśleniem pewnym, opartym na Panu. Myślcie o tym, co w górze, co dobre, co miłe, pożyteczne. To ma ogromne znaczenie, gdy widzisz siebie jako kogoś cennego dla innych, jako kogoś ważnego, bo Bóg przeniósł cię z ciemności do światłości, uczynił cię Swoim sługą tu na ziemi, aby przez ciebie czynić to, co Jemu się podoba. Nabyłeś władztw prawnych, aby być dla Boga tutaj na ziemi. On wyrwał ciebie z ciemności i przeniósł do Królestwa Syna Swego Umiłowanego, abyś nowe życie prowadził. I On wszystko uczynił ku temu, aby właśnie w ten sposób podchodzić do każdej sprawy, już nie tyle ziemskością, co niebiańskością. A więc ku wspólnemu zbudowaniu, ku umacnianiu się, pocieszaniu, posilaniu. Tak to widzi apostoł Paweł.

Kolosan 1,24 – 27: „Teraz raduję się z cierpień, które za was znoszę i dopełniam na ciele moim niedostatku udręk Chrystusowych za ciało Jego, którym jest Kościół. Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże, tajemnicę, zakrytą od wieków i od pokoleń, a teraz objawioną świętym Jego. Im to chciał Bóg dać poznać, jak wielkie jest między poganami bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały.” Niesamowita prawda, że już nie duch ciemności, nie duch grzesznika, nie duch zepsucia, nie duch pychy, arogancji, złośliwości, zawiści, chytrości, przebiegłości, ale Chrystus w nas, nadzieja chwały. To jest nadzieja chwały – Chrystus w nas. Już nie ja żyję, Chrystus żyje. To Chrystus planuje życie, to Chrystus wiedzie do wieczności, to Chrystus daje zwycięstwo nad diabłem, to Chrystus jest bratem, siostrą dla innych, to Chrystus znosi przeciwności i nieugięcie dąży do tego, by Bóg był uwielbiony w każdym z nas. To On jest nadzieją w nas, nie my, ani ja, ani ty, nie nasze lepsze człowieczeństwo, ale Chrystus w nas. To jest nasza nadzieja, która łączy nas. Jeden Chrystus w każdym z nas, Ten sam Chrystus w każdym z nas. Ten, który wykupił każdego z nas Swoją własną Krwią, który umarł za grzechy każdego z nas, który stał się nowym życiem dla każdego z nas. Już nie żyjemy my, ale żyje w nas Chrystus. To jest nasza nadzieja, to jest zwycięstwo nad wrogiem duszy naszej!

Diabeł chciałby, żebyśmy stale myśleli jak my, jako my, jako ten człowiek, który ma ileś swoich doświadczeń życiowych, a Bóg chce, abyśmy myśleli jak Jego Syn, abyśmy myśleli nowym życiem. Dlatego mamy myśleć o tym, co w górze, mamy szukać tego, co w górze. Nie żyjesz już ty sam ani ja sam, bo Bóg wyrwał nas z tego całego zepsutego człowieczeństwa i przeniósł nas do nowego człowieczeństwa, do człowieczeństwa chwały i to wiecznej chwały. I wszystko jest dla ciebie dzisiaj możliwe, możesz uczynić każde dobro. Jeżeli będziesz naprawdę wierzyć w Chrystusa, który może uczynić wszystko, co tylko chce Ojciec, to w tobie będą pojawiały się zdrowe myśli, zdrowe pomysły i zdrowe działania. Duch Święty uwielbi Chrystusa w tobie. Tylko wierz! Przyjmij to, co Bóg uczynił. Nie przeniósł cię w starości, wyrwał cię z całej twojej starości i przeniósł cię do niemowlęctwa, do czegoś zupełnie nowego, czegoś wspaniałego. Wróg chciałby przywrócić ci stare myślenia, stare lęki, obawy, cokolwiek, żeby zatrzymać cię, bo Chrystus prowadzi wzwyż ku domowi Ojca. On jest drogą wzwyż. On jest olbrzymią szansą, zwycięstwem nad wrogiem ciemności, który cały czas funkcjonuje nad tą ziemią. Chrystus jest Światłością stopom naszym. On wyzwolił nas i pozwolił nam myśleć o niebie, o Bogu, o spotkaniu z Ojcem, o wiecznej radości i przechodzić przez różne doświadczenia z tą świadomością, że to wszystko jest potrzebne, abym nie zginął gdzieś w sobie. Nic nie dzieje się w twoim życiu, co byłoby niepotrzebne, zbędne i nie wiadomo po co w sumie wydarzyło się. Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy miłują Go. Jezus więc w nas, nadzieja chwały. Kolosan 1,28.29: „Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie;” To znaczy aby każdy z nas był doskonale w Chrystusie, był doskonale pewnym swego zbawienia w Chrystusie, aby nawet, nie wiem co by się tutaj działo, abyś był spokojniutki, spokojniutka. Twoje zbawienie jest nienaruszalne, gdy ty należysz do Chrystusa. Chrystus jest nienaruszalny, Chrystus jest wieczny. Twoja więc nadzieja to Chrystus, nie twoje lepsze myślenie, nie twoje lepsze pojmowanie czegokolwiek. Chrystus w nas, to jest prawdziwa nadzieja chwały. Dlatego Paweł mówił, że wszystko robimy, aby stawić was doskonałymi w Chrystusie, to znaczy by napełnić was takim poznaniem Chrystusa, żebyście byli aż pełni zadowolenia z tego Chrystusa, pełni szczęścia, abyście chodzili zachwyceni po tej ziemi, że macie życie przewyższające wszelkie wrogie środki, które by chciały skazić was i zabrać je wam. Macie Chrystusa a On jest ponad wszystko! On jest wieczny, On jest prawdziwy, On jest zbawieniem i siłą naszą! Apostoł mówi, że ja wszystko robię w tym kierunku, abyście widzieli Go, by nigdy diabeł nie zasłonił Go wam i nie spowodował, że zaczniecie swoimi siłami próbować zbawiać się, ratować. Tak nie da rady. Chrystus jest naszym zbawieniem, każda sprawa jest już pokonana, każda góra zdobyta już, wszystko zostało przygotowane dla nas w Nim. Nic innego nie zrobimy, jak tylko to, co On nam przygotował już, będąc tu na ziemi w ciele. On wszystko doskonale wykonał jako Ten, od którego to wszystko ma pochodzić, jako Głowa tego Ciała. Nic nie zaniedbał. Niesamowita praca naszego Chrystusa! Każdy czyn, każda myśl, każde Słowo przygotowane dla ciebie i dla mnie. Wszystko w Nim. Chwała Bogu! Mamy Chrystusa! A jak mamy Chrystusa, to mamy wszystko! Masz takie wspaniałe myśli, wspaniałe plany, masz wspaniałe sny w Chrystusie. To wszystko dane jest w Nim.

Kolosan 1,29: „nad tym też pracuję, walcząc w mocy Jego, która skutecznie we mnie działa.” A więc apostoł sam jest posilany przez Chrystusa, on sam napełniany jest Chrystusem i sam doświadcza jak Chrystus przeprowadza go. Nawet mówi, że wyrwie mnie z paszczy lwiej; już byłem tam, już diabeł zaciskał paszczę, a Pan nie pozwolił, wyrwał mnie z tej paszczy i żyję. I będę żył, mówi, bo Pan jest ze mną, to któż przeciwko mnie? Nabierz siły w Panu. Nie bądź człowiekiem, który musi zgodzić się na zło, bo nie masz siły nie zgodzić się. W Panu masz siłę nie zgodzić się na żadne zło! Możesz zgadzać się tylko na samo dobro i możesz czynić samo dobro teraz i zawsze, bo do dobra zostaliśmy przeznaczeni w Chrystusie Jezusie. Taka jest prawda. Kto ma Chrystusa, ma życie, ma wszystko. Niczego nie braknie tym, którzy mają Pana. I to jest najważniejsze, żeby odebrać argumenty wrogowi, żeby dręczył cię tym, czy ty się nadajesz, czy nie nadajesz, że ty jesteś do niczego, itd. I przez to próbuje cię osłabiać. A jak osłabniesz, popełnisz jeszcze grzech, to mówi: Widzisz, czy nie mówiłem, że się nie nadajesz? Ale Jezus umarł za grzeszników. Przyjdziesz do Niego, On ci przebaczy i diabeł znowu przegrał, znowuż musi walczyć. A ty nie chodź drogami bezbożnych, należ do Pana.

Kolosan 2,1-3: „Chcę bowiem, abyście wiedzieli, jak wielki bój toczę za was i za tych, którzy są w Laodycei, i za tych wszystkich, którzy osobiście mnie nie poznali,  aby pocieszone były ich serca, a oni połączeni w miłości zdążali do wszelkiego bogactwa pełnego zrozumienia, do poznania tajemnicy Boga, to jest Chrystusa.” Abyśmy wszyscy do tego zdążali. Wszędzie poznawaj Pana, w każdym czasie. Nigdy więcej nie będziesz sam, nigdy sama, Pan z tobą i z duchem twoim. I wszystko jest pełne, prawdziwe. „w którym są ukryte wszystkie skarby mądrości i poznania.”

I kiedy widzimy Pana naszego Jezusa Chrystusa, może Ewangelia Mateusza 11, 25-30: „W tym czasie odezwał się Jezus i rzekł: Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom.  Zaprawdę, Ojcze, bo tak się Tobie upodobało.” Pan Jezus więc modli się, wysławia Ojca za to, że objawił to prostaczkom. I teraz zobaczcie, co Pan Jezus robi – modli się i działa, od razu działa; wysławia Boga i do kogo On teraz mówi? Do prostaczków. Nie do jakichś przemądrzałych, takich różnych kombinatorów, czy innych. „Wszystko zostało Mi przekazane przez Ojca Mego i nikt nie zna Syna tylko Ojciec, i nikt nie zna Ojca, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić. Pójdźcie do Mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a Ja wam dam odpocząć. Weźcie na siebie Moje jarzmo i uczcie się ode Mnie, że jestem cichy i pokornego serca, a znajdziecie odpocznienie dla dusz waszych. Albowiem jarzmo Moje jest miłe, a brzemię Moje lekkie.” Pan modli się i od razu działa, mówi: Chodźcie. Wysławiam Boga, że do was, prostaczków, dotarła prawda, że do was dotarło, do prostych ludzi. A teraz chodźcie do Mnie, wy prości ludzie, a Ja dam wam odpocząć od waszego wszelkiego przepracowania, od waszych wszystkich problemów życiowych, od waszego zagubienia, od waszego zabiegania, od tego wszystkiego. Jezus modli się i od razu idzie dalej, przechodzi do działania.

Ewangelia Łukasza 6, 12-26: „I stało się w tych dniach, że wyszedł na górę, aby się modlić, i spędził noc na modlitwie do Boga.” Całą noc modlił się do Boga. I kiedy ranek nastąpił, schodzi z tej góry. „A gdy nastał dzień, przywołał uczniów swoich i wybrał z nich dwunastu, których też nazwał apostołami: Szymona, którego nazwał Piotrem, i Andrzeja, brata jego, i Jakuba, i Jana, i Filipa, i Bartłomieja, i Mateusza, i Tomasza, i Jakuba Alfeuszowego, i Szymona, zwanego Gorliwcem, i Judasza Jakubowego, i Judasza Iskariotę, który został zdrajcą. I zstąpił z nimi w dół, i zatrzymał się na równinie, również liczne rzesze uczniów jego i wielkie mnóstwo ludu z całej Judei i Jerozolimy, i znad morza, z Tyru i Sydonu, którzy przybyli, aby go słuchać i dać się wyleczyć ze swych chorób; a także dręczeni przez duchy nieczyste byli uzdrawiani. A cała rzesza pragnęła się Go dotknąć, dlatego że moc wychodziła z Niego i uzdrawiała wszystkich. A On podniósłszy oczy na uczniów swoich powiedział: Błogosławieni ubodzy, albowiem wasze jest Królestwo Boże. Błogosławieni, którzy teraz łakniecie, albowiem będziecie nasyceni. Błogosławieni, którzy teraz płaczecie, albowiem śmiać się będziecie. Błogosławieni będziecie, gdy ludzie was nienawidzić będą i gdy was wyłączą, i lżyć was będą, i gdy imieniem waszym pomiatać będą jako bezecnym z powodu Syna Człowieczego. Radujcie i weselcie się w tym dniu; oto bowiem zapłata wasza obfita jest w niebie; tak samo bowiem czynili prorokom ojcowie ich. Ale biada wam bogaczom, bo już odbieracie pociechę swoją. Biada wam, którzy teraz nasyceni jesteście, gdyż będziecie cierpieć głód. Biada wam, którzy teraz się śmiejecie, bo smucić się i płakać będziecie. Biada wam, gdy wszyscy ludzie dobrze o was mówić będą; tak samo bowiem czynili fałszywym prorokom ojcowie ich.”

I widzimy Pana Jezusa, który modli się i od razu działa. Wie kogo ma wybrać, wybiera i od razu uczy ich – to was spotka, to was spotka, to was spotka. I z tego cieszcie się, radujcie się, że wchodzicie w doświadczenie należenia do Mnie. Chwała Bogu! Bo Pan cierpiał i my cierpieć będziemy. A to jest dobra lekcja dla nas ludzi, bo zawsze chcieliśmy, żeby nam dobro czyniono, a więc mamy najlepsze dobro, jakie tylko można, żeby wypędzić nas z tego światowego pomysłu. Świat tutaj nam daje, abyśmy wiedzieli, że świat nie jest domem mym, jam tu przechodniem jest, mój dom tam, w górze, tam gdzie Ojciec. Pan Jezus więc od razu wprowadza ich w uczniostwo. Nie mówi, że będzie wam miło, przyjemnie, wszystko załatwione, nie martwcie się o nic, spadną wam same dobrobyty. Jezus mówi, że wiele zabiorą wam, nawet może zostaniecie całkowicie okradzeni z wszystkiego. Może zamkną was w więzieniach, będą biczować was, ganiać, ale wy będziecie wtedy składać świadectwo w tych różnych miejscach. Pan nie wstydził się, że będą składać świadectwo w kajdanach, ubodzy i ludzie będą śmiać się z nich: A co to jest za Bóg wasz, że ty teraz w więzieniu, w biedzie siedzisz tu? A on odpowiada: No widzicie, byście mnie tu nigdy nie wpuścili, choćbym wam nie wiadomo ile zapłacił, a tak sami zamknęliście mnie tutaj. Dajecie mi pokarm, a mój Pan dalej czyni Swoje, prawda dociera do następnych ludzi. Zobaczcie więc jak Pan zorganizował to, nawet sami utrzymujecie mnie.

Pan jest niesamowity! Pan więc ma inne sposoby niż ludzie, On nie musi nikogo przekupywać. Uważają cię za złoczyńcę, zamkną cię, a tam właśnie potrzebne jest, żeby powiedzieli: No, tu w więzieniu jest taki jeden Oniszczenko, co przez ściany przechodzi. A on siedzi obok. Wcale nie przez ściany, tylko przez drzwi wprowadzili go. I Bóg w różny sposób posługuje się Bożymi ludźmi. Do Niego więc to należy. Pan Jezus od razu wykłada Swoim uczniom: To was czeka. Kiedy ktoś przyszedł do Niego i mówi: Pójdę za Tobą, gdziekolwiek Ty pójdziesz, Pan mówi: Słuchaj uczony w Piśmie, wy zawsze macie dobrze, w domach, w przyjemnościach, macie wygodne siedzenie, jedzenie pod nosem, cieplutko. A Ja zawsze na dworze, nie mam nawet gdzie wyspać się, czasami śpię tu w polu, tam w polu. Czy ty jesteś gotów iść za Mną? Nie będziesz miał tak jak miałeś; nie w ciepełku, nie w domku, ale na zewnątrz. Nieraz ścigany, goniony. Chcesz iść za Mną? To jest nasz Nauczyciel, nasz Pan, wychodzimy poza obóz do Niego. Pan więc modli się i od razu przystępuje do prawdziwego działania. Mówi Swoim co ich czeka.

Dobrze znamy modlitwę z Ewangelii Jana, 17 rozdział i Pan Jezus mówi o tym, że złoży Siebie na Ofiarę. I co robi? Idzie złożyć Siebie na Ofiarę. Przychodzą, Judasz wydaje Go. Jezus więc modli się i działa. U Niego wszystko jest uporządkowane. Kiedy otwiera, kiedy powołuje, to rozmawia z nami prawdziwie i mówi co nas czeka, gdy pójdziemy za Nim. Nie bajdurzy, nie opowiada jakichś bajeczek, mówi wprost i prawdziwie; może nawet zabiją cię. Ale twoim szczęściem będzie być blisko Pana. Ciesz się z tego i raduj się zawsze. I niech to nie będzie dla ciebie czymś uraźliwym, że nie będą traktować cię z szacunkiem, że może uznają cię za tego, na którego warto napluć, zlekceważyć, jakkolwiek. Ale wtedy będziesz blisko Pana, a to jest chyba najcenniejsze w naszym codziennym życiu.

Pan więc modli się i od razu mówi prawdę tym, o których modli się, bo On wtedy modlił się o uczniów też, że On przekazał im chwałę, którą Ojciec Mu dał. Bądźmy tacy sami, módlmy się i działajmy. Bo my nieraz modlimy się i nie działamy. Czekamy: No, Panie, działaj, działaj, działaj, Panie. Modlimy się: Działaj. A Pan mówi: Modliłeś się, działaj, wysłuchałem cię, o co ci chodzi? Do roboty, działaj. Chciałeś, to wysłuchałem cię. Co jeszcze mam zrobić w tej sprawie? Idź i rób to. Też to, co Miller opowiadał, że wszystko pięknie spływało, a w pewnym momencie nie spływało i raptem zrozumiał, że Pan mówi teraz: Oddajcie teraz wy to, co macie, bo tak korzystaliście z innych, a teraz oddajcie to, co wy macie na te sierocińce. I kiedy zrozumieli, zaczęli składać to, co oni mają, Bóg znowu przywrócił to, że przychodziły kolejne pieniądze na sierocińce, na utrzymanie tych sierot. Bóg więc nieraz mówi: Stop, a teraz dawaj ty. O, jak pięknie, Panie, znowu dotarło w kopercie sto funtów, czy ileś. Brakowało na to i na to, i znowu dotarło. Raptem nie dociera i wtedy zrozumiał, że teraz od was ma to dotrzeć. Niesamowity Bóg. I wtedy uwolnili swoje domy z różnych rzeczy, które były wizytowe, pokazowe i raptem były to normalne domy. Ale te wizytówki, pokazówki zamieniły się w jedzenie dla sierot. Niesamowity Bóg.

Modlisz się, więc do dzieła. Modlisz się: Panie, żeby moja żona była łagodniejsza. To zrób wszystko, żeby była łagodniejsza. Proste. Jak modlisz się, tak zacznij działać. Tak działał Jezus. To jest nasz Nauczyciel. Jeżeli On tak działał, to znaczy, że my też mamy tak działać, kochani. A nie czekać: Panie Boże, załatw za mnie to, załatw tamto, załatw tamto. Pan mówi: Nie, nie, to ty to zrobisz, ty uniżysz się, ty pójdziesz, ty to zrobisz, ty w ten sposób postąpisz, i tak postąpisz – co chcesz, żeby tobie uczyniono, czyń to innym. Tak mówi Pan. Słuchaj więc, jeżeli modlisz się, to od razu przystępuj do działania. Bóg da ci wszystko co potrzebne, On cię wysłuchał, a nawet nim poprosiłeś czy poprosiłaś, już cię wysłuchał. Może też modlisz się, żeby ten mąż mój był lepszy. Zrób wszystko, żeby był lepszy, masz szansę.

1Koryntian 15 rozdział. Mamy tu o Nowym Człowieku i o starym człowieku, który zgubił człowieczeństwo w bezdrożach przestępstw, zła. I o Nowym Człowieku, który wydostał nas z tego zła, abyśmy nowe życie prowadzili. Później apostoł pisze w ten sposób, wiersze 51-58: „Oto tajemnicę wam objawiam: Nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy będziemy przemienieni w jednej chwili, w oka mgnieniu, na odgłos trąby ostatecznej; bo trąba zabrzmi i umarli wzbudzeni zostaną jako nie skażeni, a my zostaniemy przemienieni. Albowiem to, co skażone, musi przyoblec się w to, co nieskażone, a to, co śmiertelne, musi przyoblec się w nieśmiertelność. A gdy to, co skażone, przyoblecze się w to, co nieskażone, i to, co śmiertelne, przyoblecze się w nieśmiertelność, wtedy wypełni się słowo napisane: Pochłonięta jest śmierć w zwycięstwie! Gdzież jest, o śmierci, zwycięstwo twoje? Gdzież jest, o śmierci, żądło twoje? A żądłem śmierci jest grzech, a mocą grzechu jest zakon; ale Bogu niech będą dzięki, który nam daje zwycięstwo przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa.” Znowuż przez Niego, przez obecność Chrystusa w tobie i we mnie daje nam zwycięstwo nad śmiercią. Obecność Jezusa jako życie prowadzi nas poprzez śmierć. Śmierć nie jest w stanie pokonać nas. Tak ważne jest, żeby w nas On mieszkał. Pamiętacie co robił apostoł? Modlił się: Aby Chrystus przez wiarę zamieszkał w sercach waszych. Co dalej robił? Pracował. Mówi: Dzień i noc napominałem was Efezjanie, abyście należeli do Pana z całego serca. Modlił się i działał. To jest bardzo ważne. Pan daje zwycięstwo. „A tak, bracia moi mili, bądźcie stali, niewzruszeni, zawsze pełni zapału do pracy dla Pana, wiedząc, że trud wasz nie jest daremny w Panu.” Nie jest daremny twój trud ani mój. Jeżeli modlimy się i działamy, żaden trud nie jest daremny. Ten trud świadczy o tym, że ty poważnie traktujesz Boga i bierzesz się za to tak, jak możesz, a On uczyni więcej, jak możesz. I to jest właśnie niesamowite u Boga. On daje nam nawet więcej niż zwycięstwo. Bóg nieustannie czyni nas zwycięzcami w Chrystusie Jezusie.  W Chrystusie Jezusie nie ma miejsca na porażkę.

Nawet w czasach końca, Księga Objawienia 15,1-4: „I widziałem inny znak na niebie, wielki i dziwny: siedmiu aniołów z siedmiu ostatnimi plagami, gdyż na nich zakończył się gniew Boży. I widziałem jakby morze szkliste zmieszane z ogniem, i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad zwierzęciem i jego posągiem, i nad liczbą imienia jego; ci stali nad morzem szklistym, trzymając harfy Boże. I śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka, mówiąc: Wielkie i dziwne są dzieła Twoje, Panie, Boże Wszechmogący; sprawiedliwe są drogi Twoje, Królu narodów; któż by się nie bał Ciebie, Panie, i nie uwielbił Imienia Twego? Bo Ty jedynie jesteś święty, toteż wszystkie narody przyjdą i oddadzą ci pokłon, ponieważ objawiły się sprawiedliwe rządy Twoje.”

Oni zwyciężyli, wygrali. Pan Jezus powiedział kto zwycięży – ci, którzy zachowają Słowo Jego i nie wyprą się Jego Imienia. Ci zostaną zachowani w godzinie próby. Pamiętaj, twoja droga prowadzi do Boga. Nie schodź, nie odchodź, nie daj sobie zabrać tej wspaniałości poznawania Pana coraz bardziej, bardziej i bardziej na tej jednej drodze. Czynić dobrze nie ustawajmy, a żąć będziemy bez znużenia. Bądźmy ludźmi szczerego Chrystusowego charakteru. Nie szanujmy swego charakteru. Ten charakter to na krzyż. Szanujmy jeden charakter, Boży charakter w nas. On czyni z nas nowych ludzi, ludzi godnych, aby wszystko czynić zgodnie z Jego wolą. Chwała Bogu za tą łaskę i dobroć, że dał się nam poznać, a chce nam dawać się poznawać coraz więcej i więcej. Módlmy się i działajmy. Amen.